Rajcza Nickulina 2010

Wyjazd wspólnotowy już za nami. Kto był ten wie, jak było. Dla wszystkich, których nie było zamieszczamy treść piosenki, która podsumowuje krótko nasz wyjazd.

Kairos dyszkę miał
Gdy ksiądz Jarek zawitał
W Nickulinie był nasz klub
Grzybek postrach siał
Gdy z siekierą sobie stał
Dziwne pieśni nam śpiewał

Piotrek mięso jadł
Do śmietnika prawie wpadł
Gdy po buta sięgnąć chciał
W pewną letnią noc
Gdzieś na spacer poszedł kot
Smutny los spotkał go

Dwudziestu trzech
Każdego już ugryzł giez
Ale jeden przyświecał nam cel
W tych kilka dni
Znaleźć nadzieję i
Opalić się

Herbaty łyk
I dyskusje po świt
I spotkania namioty co dnia
Rano jutrznia
Pierwsza antyfona
Dla Grzybka jest

Pasterza chód
Aż rozkleił się but
Kota w mig przyprawiając o śmierć
W kuchni co dnia
ksiądz ten sam problem ma
"Szczodrobliwość"

Kasztanki kłus
Wciąż po górach się niósł
Patataj, patataj, patataj
Ksiądz Jarek wie
Ale przypomnę, że
/ Proszę pamiętać o jednej bardzo ważnej rzeczy /
Nie ma lipy

Świadectwa

Temat rekolekcji wydawał mi się... sympatyczny :) Jeśli chodzi o treści, przyjmowałam je bardzo spokojnie, bez efektów specjalnych. Z wyjątkiem pierwszego dzielenia w grupach, do którego w zasadzie mogłabym te rekolekcje sprowadzić, bo jego echo i zachwyt nad rzeczami, które tam odkryłam, towarzyszył mi przez całe rekolekcje. Zdałam sobie sprawę, że Bóg złożył mi obietnicę. Niejedną. Wypełnieniem jednej z nich cieszę się od ponad 4 lat będąc Zwieruszką :) Na wypełnienie innej wciąż czekam. Kosztuje mnie to wiele energii, ale Pan Bóg kiedyś dał mi w jakiś sposób już zasmakować jej owoców, dlatego mam NADZIEJĘ, że przyjdzie czas na ich odnowienie i trwałe kosztowanie. Moją uwagę przykuły jeszcze jedne słowa: że tam, gdzie dzieje się coś dobrego, szatan od razu będzie próbował to zniszczyć. Nie wiem, czy mu się udało, ale próbował na pewno - przy pomocy kompleksów, samotności, smutku... Ale nadzieja ma to do siebie, że zawieść nie może i tej obietnicy mam zamiar się trzymać.

Monika

Już pierwszą próbą ufności Panu Bogu było dla mnie zdecydowanie się na wyjazd. Z kilku względów obawiałam się czy to dobry pomysł. Wówczas usłyszałam temat - nadzieja. Choćbym się starała nie potrafiłabym znaleźć tematu równie mi obecnie potrzebnego. Teraz mogę powiedzieć, że nie żałuję wyjazdu, a przeciwnie; napełnił on moje serce radością i ufnością, a wówczas i pokojem. Codzienne trwanie na modlitwie, Eucharystia, modlitwa brewiarzem uczyły mnie wytrwałości i wierności. Pogłębione jeszcze odkrywaną przeze mnie obietnicą "Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie."(Łk 6,9) Nadzieja uczy czekać, uczy stawiać kolejne kroki aby zbliżyć się do Ojca, który ma doskonały plan na moje życie, pomimo, a może właśnie poprzez trudne doświadczenia. Pokój przychodził razem z decyzją o budowaniu na Bożym miłosierdziu, a nie na własnych planach. Zarówno też codzienna obecność, czas zabawy, rozmowy, dzielenia w grupkach czy modlitwa wstawiennicza na nowo pokazywały mi drugiego człowieka; osobę przez którą Bóg działa i w której jest obecny. Osobę z własnym bagażem, doświadczeniem i spojrzeniem, postawioną nie bez powodu na mojej, tak jak ja na jej drodze:)

Czas tych rekolekcji był dla mnie czasem pokonywania mojego największego wroga strachu; pozbywania się poczucia straty, niesprawiedliwości i opuszczenia. Zaufania, że Bóg pragnie mojego dobra nawet w chorobie czy osamotnieniu. Czasem odnajdywania siły, obserwowania piękna i odkrywania Nadziei. Czasem potrzebnym i dobrym. I dziękuję wszystkim, dzięki którym tak właśnie udało mi się go przeżyć:)

Magda