FORMACJA

Rozpoczęliśmy realizację nowej formacji dotyczącej sakramentu bierzmowania. Będziemy w kolejnych tygodniach rozważać istotę poszczególnych darów. Dlatego zapraszam, aby w poszczególnych tygodniach formacji w czasie naszej modlitwy osobistej modlić się o ten dar, który jest przedmiotem naszych rozważań.

Dar mądrości
 
Każdy z nas chyba przynajmniej raz w życiu słyszał, że mądrość to nie wiedza, czy inteligencja. Czym więc jest dar mądrości co dzieje się gdy brak tego daru?
 
„Lekiem na głupotę jest nie tyle wiedza i spryt, co jedynie Bóg. Mądrość jest w swej głębi darem z wysoka, darem, który można wyprosić[...]Jest on uczestniczeniem w mądrości Jezusa, czyli widzeniem ludzi, rzeczy i ich relacji takimi, jakimi widzi je On. Jest to dar patrzenia na rzeczywistość oczami Boga, widzenia wszystkiego w perspektywie wieczności. Święty Tomasz pisał w tym miejscu o mądrości jako o „Bożym instynkcie”. Dar mądrości jest związany bardziej z miłością niż z samym rozumem. Jego przeciwieństwem jest głupota, która jest brakiem smaku w sprawach Bożych. Głupota w myśleniu o życiu nie bierze pod uwagę krzyża, śmierci, kruchości życia; nie uwzględnia w ogóle Boga, zawęża horyzont życia wyłącznie do doczesności.”
ks. Jerzy Szymik
 
Od dawna mądrość kojarzy mi się z wielką prostotą, niech więc w tym tygodniu formacji towarzyszą nam słowa Ojców Pustyni, które wypowiedziane wiele wieków temu, nie tracą na aktualności:
 
I Perspektywa wieczności: „Człowiek, który zawsze stawia śmierć przed swoimi oczami, pokona swoje tchórzostwo”
 
II Sprawy doczesne: „Śmiejąc się ze świata i ludzi, którzy są w nim – uczyń się głupcem w sprawach świata”
 
III Źródło mądrości: „Módlcie się czujnie, a wkrótce naprostujecie swoje myśli”
 
IV Prawda o sobie: „Odrzucamy lekkie brzemię, którym jest obwinianie samych siebie a dźwigamy ciężkie – to jest usprawiedliwianie nas samych i potępianie innych”
 
V „Boży instynkt”: „Nawet gdyby gniewny człowiek wskrzeszał umarłych, z powodu swojego gniewu nie radowałby Boga”
 
VI Mądrość w relacjach: „Lepiej jest jeść mięso i pic wino, niż przez oszczerstwo pożreć ciało swojego brata”
 
VII Mądrość w działaniu; postanowienia: „Jeśli masz skrzynię pełną odzieży i pozostawisz ją zamkniętą przez długi czas, to odzież zgnije. Tak samo jest z myślami w naszym sercu. Jeśli nie spełnimy ich poprzez fizyczne działanie, po pewnym czasie popsują się i staną się czymś złym” Thomas Merton, Mądrość Pustyni

Dar umiejętności

Zakres oddziaływania daru umiejętności jest węższy niż daru rozumu, bo wiąże się ściśle ze sferą rzeczy stworzonych i chociaż dzięki niemu człowiek może formułować trafne sądy dotyczące samego Boga, to jednak droga ku temu wiedzie od stworzenia do Boga. Wsparty darem umiejętności człowiek potrafi dostrzec ślady Boga w stworzeniach, które pochodzą od Boga i na Boga jako swego Stwórcę wskazują. Znamienne dla tego daru jest odkrywanie związków między Bogiem a stworzeniami, które nie stanowią przeszkody w docieraniu do Boga, ale wręcz ku Bogu umysł kierują. Praktyczne następstwa takiego stanu rzeczy są bardzo ważne. Człowiek przebywając ciągle w otoczeniu rzeczy tego świata, utrzymuje się ustawicznie w obecności Boga. Dar Umiejętności jest odwrotną stroną Daru Mądrości : Dar Mądrości uzdalnia nas do patrzenia na świat poprzez pryzmat Boga, tak jak Bóg patrzy na świat; natomiast dzięki Darowi Umiejętności patrząc na świat odkrywam w nim Boga i ukierunkowuję swe serce ku Bogu.

W sferze działania ludzkiego dar umiejętności daj znać o sobie przez to, że człowiek jest w stanie zawsze wybierać drogę „złotego środka”. Czyli umiejętność posługiwania się dobrami tego świata zgodnie z wolą Bożą. Ten dar pomaga im także wypracować sobie właściwy, to jest Boży pogląd na świat. Dla ludzi, którzy korzystają z tego daru rzeczy stworzone to jedynie droga do Boga. „Złotość” owego środka polega na tym, że człowiek potrafi zająć właściwe miejsce między stworzeniami a Stwórcą.

Uważa się też że dar umiejętności pozwala rozpoznawać duchy i czytać w sercach innych ludzi. Św. Tomasz mówi, że człowiek korzystający z tego daru w otaczającym nas świecie widzi to co godne i to co niegodne jest wiary. Dar ten dlatego szczególnie potrzebny jest kierownikom duchowym. Ponadto, człowiek podejmując dobre działania, może nie być świadomym pewnych głębszych motywacji, które leżą u ich podstaw. Dlatego też to, co jest przeżywane przez człowieka i co wydaje się być dobrem i prawdą, wcale nie musi być właśnie takie. Stąd potrzeba ciągłego rozeznania także w rzeczach dobrych. Tylko osoba wolna, wewnętrznie uporządkowana może właściwie rozeznać wolę Bożą i dokonać wyboru, który będzie z nią zgodny.

Dar Pobożności

Dar pobożności zwany w Piśmie świętym „duchem przybrania” (Rz 8,15) jest tym przejawem działania Ducha Świętego, które stwarza w nas miłujące i pełne czci nastawienia do Boga jako naszego Ojca.

Dar pobożności polega na nadprzyrodzonym usposobieniu duszy, które nakłania ja na nadprzyrodzonym usposobieniu duszy, które nakłania ją pod działaniem Ducha Świętego, aby zachowała się w stosunku do Boga jak dziecko bardzo kochającego swego ojca, o którym wie, że je ogromnie kocha.

Głównym przedmiotem daru pobożności jest sam Bóg, wszelako nie jako Pan najwyższy wszechrzeczy, lecz jako Ojciec nieskończenie dobry i nieskończenie godny miłości.

Dusza ożywiona darem pobożności nie może się więcej lękać Boga, nie ma żadnej bojaźni, a jest tylko miłość (Ps 103, 8-14; Iz 66,12-13; Ef 3,19; 1 J 4,19).

Pobożność wywiera na nas wpływ na bardzo głębokim poziomie naszego wnętrza. Kiedy Duch Święty naucza nas woła: „Abba — Ojcze”, czujemy olbrzymi przełom w naszej relacji z Ojcem.

Dar Rady

Duch rady zostaje nam dany po to, aby uleczyć nasz naturalny pośpiech w odpowiadaniu na konkretny problem, który nas gnębi, w dokonywaniu koniecznego wyboru. Pan odpowiada na naszą prośbę i obdarza nas światłem swego Ducha. Z tego właśnie powodu Duch Święty nazywany jest „Nauczycielem stosownej chwili”. Wraz ze swym darem nawiedza nas w najzwyklejszych czynnościach naszego życia, skupiając się na modlitwie prosimy o lepszą odpowiedź, o stosowniejszy czyn, a Duch oświeca nas.
Duch Święty został nam dany po to, aby się w nas stać boskim suflerem świętych pouczeń Boga, tym, który w każdej konkretnej sytuacji przypomina nam słowa Ewangelii. Na przykład: możemy się znaleźć pośród różnego rodzaju prób i cierpień, tak fizycznych jak i moralnych, ciążą nam one, cierpimy, tracimy odwagę. Ale jeżeli skupimy się na modlitwie, prosząc Pana o światło, z głębi serca wynurzy się wspomnienie słów Jezusa, który powie nam po raz kolejny: „Jeżeli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje” (Mt 16, 24). Lub też tych: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie... Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie” (Mt 11, 28-30). Serce, które przyjmie tę radę odczuwa pokój, pogodę, odzyskuje siłę i nadzieję.

Dar rady oświeca cnotę roztropności, wyposaża ją, jeżeli można tak powiedzieć - w pewne przewodnictwo Słowa Bożego. Obdarzając nas darem rady Bóg ułatwia do maksimum wędrówkę duchową, wyposażając nasze chrześcijańskie zaangażowanie w sprawne kierownictwo. Znakiem, że Duch rady działa w nas jest owoc pokoju i radości wewnętrznej, która towarzyszy każdej decyzji podjętej w Panu. Jest to znak, że pozostaliśmy wewnątrz woli Bożej, oraz że nie odłączyliśmy się od Niego. Poza tym dar rady niesie z sobą ów zmysł cierpliwego oczekiwania, oczekiwania pełnego ciszy i oddania się. Zmysł ten pomaga nam, w każdej rzeczy, którą pragniemy zrobić, oczekiwać czasu Pana i zrozumieć, że to sam Pan, a nie my, kieruje naszym życiem i prowadzi nasze chrześcijańskie zaangażowanie ku prawdziwemu rozwojowi.

Następna rada odnosi się do dobrej woli. Chodzi tu o radę, która pomaga nam w wyborze tego, co jest słuszne, stosowne, użyteczne i korzystne, pobudzając naszą dobra wolę. Nie zawsze bowiem jesteśmy gotowi, z powodu swego rodzaju duchowego lenistwa, pełnić to, co jest zgodne z wolą Bożą odnoszącą się do naszego zachowania; rada czyni naszą wolę silną.

Dar rozumu

Rozum jest więc zbyt „ubogi” aby zrozumieć zamysł Boga. Słowa Hioba potwierdzają także to, że rozum jest darem Boga, a więc Darem Ducha Świętego. Św Tomasz mówił: „Największym darem Boga jest rozum, znakiem Bożego podobieństwa, jakie każdy człowiek w sobie nosi.”. To jest właśnie nasze podobieństwo do Boga i to odróżnia nas od innych Bożych stworzeń – zostaliśmy obdarzeni rozumem, człowiek jest istotą rozumną, a ten rozum ma się stawać naszym narzędziem do poszukiwania Boga- poszukiwania prawdy Miłości.

Choć rozumem nie pojmiemy tej prawdy to jego brak oznacza całkowitą klęskę wiary. Jan Paweł II powiedział: „Złudne jest mniemanie, że wiara może silniej oddziaływać na słaby rozum; przeciwnie, jest wówczas narażona na poważne niebezpieczeństwo, może bowiem zostać sprowadzona do poziomu mitu lub przesądu”. Nie używając rozumu będziemy machinalnie wykonywać wyuczone nawyki, które mylnie będziemy uznawać za oznaki wiary, a tak naprawdę ciągle będziemy oddalać się od prawdy. Dalej Karol Wojtyła mówi: „Wiara, pozbawiona oparcia w rozumie, skupiła się bardziej na uczuciach i przeżyciach, co stwarza zagrożenie, że przestanie być propozycją uniwersalną.” Rozum jest więc tym co pomaga nam zrozumieć dlaczego właśnie Boża miłość jest tą „uniwersalną” prawdą według której powinniśmy żyć.

Bardzo często spotykamy się w naszym świecie z oddzieleniem rozumu od wiary - ludzie nauki często, usprawiedliwiając się racjonalnością, wymazują ze swojego życia obecność Boga. To normalne, że człowiek ma wątpliwości, bo inaczej wiara nie byłaby wiarą a wiedzą, ale chodzi o to by pomimo tych wątpliwości rozum pomagał nam w rozumieniu tego co czynimy dla Boga, a nie szukania w tym jakichś doznań. Na którychś rekolekcjach akademickich bardzo podobały mi się słowa ks. Jana Uchwata, który powiedział mniej więcej coś takiego- zostańmy kim jesteśmy- studentami, naukowcami, nauczycielami; nie rezygnujmy z poznawania świata, z nauki, ale w tym wszystkim, mimo wątpliwości, szczerze poszukujmy Boga. Wyrażajmy przy tym swoje wątpliwości, dyskutujmy z Bogiem, ale z Niego nie rezygnujmy.

Monika

Kitowiec

Magda

Karpiu

Malwina

Adam

Justyna

Winiar

Mosze

Rogal

Kozi

Iga

Ania NB

Dorota

Asia S.

Ela

Grzybek

Daria

Ania ZNB

Laura

Elmo

Ania M.

Marta

Daniel

Piotrek

Ania B

Martyna

Szafran

Natalia

Zuzia