Księża, siostry zakonne, wielu parafian gromadzących się we wspólnotach tworzy duszpasterstwo naszej Parafii.
Są chórzyści, jest Oaza Domowego Kościoła, scholka dziecięca, skupiająca młodych wspólnota Kairos oraz wiele innych grup, do których przynależność może otworzyć nasze serca na obecność Boga.
Gdy kapłan udziela rozgrzeszenia, nie mówi:"Bóg odpuszcza tobie grzechy", lecz "Ja odpuszczam tobie grzechy". Gdybyście poszli wyspowiadać się do Matki Bożej lub anioła, czy daliby wam rozgrzeszenie? Oczywiście, że nie. Czy udzieliliby wam Ciała i Krwi naszego Pana? Nie. Najświętsza Maryja Panna nie może spowodować zstąpienia swego Boskiego Syna do Hostii. Nawet dwustu aniołów nie mogłoby was rozgrzeszyć. A kapłan, choćby najprostszy, może. Może wam powiedzieć:"Idź w pokoju, ja odpuszczam tobie grzechy". /św. Jan Maria Vianney/
Ks. Adam święcenia kapłańskie przyjął -
17 czerwca 2000.
W parafii jest duszpasterzem ministrantów.
Dom zakonny Sióstr Wspólnej Pracy to cześć budynku starej plebanii.
Tutaj nasze Siostry mieszkają, gromadzą się na modlitwie w kaplicy i przygotowują do pełnienia rozmaitych posług. Tworząc wspólnotę zakonną żyją według charyzmatu swego zgromadzenia.
Ewangeliczne śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa wyrażają przywiązanie do Chrystusa. Jemu oraz Niepokalanej służą swoim życiem podejmując w Kościele różne zadania. 
Kościół na Soborze Watykańskim II, określając siebie, używa słowa koinonia, tzn. wspólnota. Ten wspólnotowy wymiar Kościoła jest bardzo istotny. Po Soborze w łonie Kościoła powstały i nadal powstają różne małe wspólnoty, ruchy, nowe stowarzyszenia. W takich wspólnotach urzeczywistnia się Kościół. Wspólnota jest miejscem rozwoju nowego człowieka w nas. Tu spotykamy się na modlitwie, aby wielbić Pana i przyjmować umocnienie w Duchu Świętym.
